Η επιστροφή των πλοίων μετά την εκεχειρία συνοδεύεται από μια νέα διεκδίκηση της Τεχεράνης. Περισσότερο έλεγχο στις διελεύσεις, νέες διαδικασίες και πιθανές οικονομικές επιβαρύνσεις που προκαλούν ανησυχία σε πλοιοκτήτες και αγορές. Για πρώτη φορά από την έναρξη της κρίσης, η μεγαλύτερη απειλή για τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ δεν φαίνεται να είναι ένας νέος γύρος πυραυλικών επιθέσεων. Το πραγματικό διακύβευμα μετατοπίζεται πλέον στους κανόνες λειτουργίας του σημαντικότερου θαλάσσιου περάσματος του κόσμου. Η εκεχειρία των 60 ημερών μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν έχει επιτρέψει σταδιακά την επιστροφή των εμπορικών πλοίων σε έναν θαλάσσιο διάδρομο από τον οποίο διέρχεται σχεδόν το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ταυτόχρονα, όμως, η Τεχεράνη επιχειρεί να αξιοποιήσει το νέο περιβάλλον για να αποκτήσει κάτι που επί χρόνια επιδίωκε αλλά δεν είχε καταφέρει: μεγαλύτερο επιχειρησιακό και πολιτικό έλεγχο στη ναυσιπλοΐα των Στενών. Πίσω από τις στρατιωτικές ανακοινώσεις και τις διπλωματικές διαβουλεύσεις διαμορφώνεται μια νέα πραγματικότητα, η οποία μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο την ασφάλεια των πλοίων αλλά και το κόστος του παγκόσμιου εμπορίου.
Γιατί η επόμενη κρίση στα Στενά του Ορμούζ ίσως δεν έχει ούτε πυραύλους ούτε βόμβες
